سورهٔ یس با دو حرف آغاز می‌شود: «یاء» و «سین». این دو حرف، مانند «الم» در آغاز سورهٔ بقره و «طه» در آغاز سوره‌ای دیگر، از حروف مقطعهٔ قرآن هستند؛ حروفی که جداگانه و به نام خود خوانده می‌شوند. دربارهٔ معنا و حکمت دقیق این‌گونه آغازها، دیدگاه‌های گوناگونی مطرح شده است.
یکی از دیدگاه‌ها این است که حروف مقطعه نشانه‌هایی رمزی‌اند که میان خداوند و پیامبر معنایی ویژه دارند و ممکن است با محتوای سوره‌هایی که در آغاز آن‌ها آمده‌اند ارتباط داشته باشند. بر این اساس، روشن‌نبودن معنای آن‌ها برای ما به معنای بی‌معنا بودنشان نیست؛ بلکه ممکن است از حقیقتی حکایت کنند که شناخت کامل آن در اختیار ما نیست.
دربارهٔ «یس» احتمال دیگری نیز مطرح شده است: اینکه نام یا خطابی ویژه برای پیامبر اسلام باشد. این برداشت با ادامهٔ سوره تناسب دارد؛ زیرا پس از سوگند به قرآن حکیم، مستقیماً پیامبر مورد خطاب قرار می‌گیرد و بر رسالت او تأکید می‌شود. بااین‌حال، این ارتباط به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که معنای قطعی «یس»، «ای پیامبر» یا «ای انسان» است.
نکتهٔ قابل توجه آن است که در آغاز بسیاری از سوره‌هایی که با حروف مقطعه شروع می‌شوند، بلافاصله سخن از قرآن، کتاب الهی یا وحی به میان می‌آید. در این سوره نیز پس از «یس»، سوگند به قرآن حکیم قرار گرفته است. برخی مفسران از این هم‌نشینی چنین برداشت کرده‌اند که این حروف با جایگاه قرآن و اعجاز آن ارتباط دارند؛ کتابی که از حروف آشنای زبان عربی شکل گرفته، اما سخنی همانند آن از توان بشر بیرون است. این نیز توضیحی تفسیری است، نه معنای قطعی خودِ حروف.
آغاز سورهٔ یس، پیش از ورود به مباحث بزرگ نبوت، توحید و رستاخیز، ما را با حقیقتی مهم در فهم قرآن روبه‌رو می‌کند: باید در شناخت کلام خدا تا آنجا که دلیل راه می‌دهد پیش رفت و در برابر آنچه دلیل روشنی برایش نداریم، از داوری قطعی پرهیز کرد. چنین احتیاطی مانع تدبر نیست؛ بلکه بخشی از امانت‌داری در فهم سخن خداست.
سورهٔ یس با دو حرف آغاز می‌شود: «یاء» و «سین». این دو حرف، مانند «الم» در آغاز سورهٔ بقره و «طه» در آغاز سوره‌ای دیگر، از حروف مقطعهٔ قرآن هستند؛ حروفی که جداگانه و به نام خود خوانده می‌شوند. دربارهٔ معنا و حکمت دقیق این‌گونه آغازها، دیدگاه‌های گوناگونی مطرح شده است.
یکی از دیدگاه‌ها این است که حروف مقطعه نشانه‌هایی رمزی‌اند که میان خداوند و پیامبر معنایی ویژه دارند و ممکن است با محتوای سوره‌هایی که در آغاز آن‌ها آمده‌اند ارتباط داشته باشند. بر این اساس، روشن‌نبودن معنای آن‌ها برای ما به معنای بی‌معنا بودنشان نیست؛ بلکه ممکن است از حقیقتی حکایت کنند که شناخت کامل آن در اختیار ما نیست.
دربارهٔ «یس» احتمال دیگری نیز مطرح شده است: اینکه نام یا خطابی ویژه برای پیامبر اسلام باشد. این برداشت با ادامهٔ سوره تناسب دارد؛ زیرا پس از سوگند به قرآن حکیم، مستقیماً پیامبر مورد خطاب قرار می‌گیرد و بر رسالت او تأکید می‌شود. بااین‌حال، این ارتباط به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که معنای قطعی «یس»، «ای پیامبر» یا «ای انسان» است.
نکتهٔ قابل توجه آن است که در آغاز بسیاری از سوره‌هایی که با حروف مقطعه شروع می‌شوند، بلافاصله سخن از قرآن، کتاب الهی یا وحی به میان می‌آید. در این سوره نیز پس از «یس»، سوگند به قرآن حکیم قرار گرفته است. برخی مفسران از این هم‌نشینی چنین برداشت کرده‌اند که این حروف با جایگاه قرآن و اعجاز آن ارتباط دارند؛ کتابی که از حروف آشنای زبان عربی شکل گرفته، اما سخنی همانند آن از توان بشر بیرون است. این نیز توضیحی تفسیری است، نه معنای قطعی خودِ حروف.
آغاز سورهٔ یس، پیش از ورود به مباحث بزرگ نبوت، توحید و رستاخیز، ما را با حقیقتی مهم در فهم قرآن روبه‌رو می‌کند: باید در شناخت کلام خدا تا آنجا که دلیل راه می‌دهد پیش رفت و در برابر آنچه دلیل روشنی برایش نداریم، از داوری قطعی پرهیز کرد. چنین احتیاطی مانع تدبر نیست؛ بلکه بخشی از امانت‌داری در فهم سخن خداست.