خداوند پس از حروف آغازین سوره، به قرآن سوگند یاد می‌کند؛ کتابی که خود سرچشمهٔ شناخت حقیقت و راهنمای زندگی انسان است. این سوگند، اهمیت و منزلت قرآن را برجسته می‌سازد و مقدمه‌ای برای سخن مهم آیهٔ بعد است: تأیید رسالت پیامبر.
قرآن در اینجا با وصف «حکیم» معرفی شده است. این واژه هم بر برخورداری از حکمت دلالت می‌کند و هم می‌تواند معنای استواری و استحکام را در خود داشته باشد. قرآن کتابی است که معارف آن بر حقیقت استوار است و آموزه‌هایش انسان را به شناخت درست، رفتار شایسته و زندگی آگاهانه راهنمایی می‌کند. حکمت آن تنها در بیان دانستنی‌ها نیست، بلکه در پیوند میان شناخت، ایمان و عمل نیز آشکار می‌شود.
سوگند به قرآن، در این جایگاه، صرفاً بزرگداشت یک کتاب نیست. سخن خداوند با حقیقتی آغاز می‌شود که در اختیار مخاطبان قرار گرفته و می‌توانند در آن بیندیشند. کتابی که از هدایت، مسئولیت انسان و سرانجام زندگی سخن می‌گوید، خود گواهی بر جدی‌بودن دعوتی است که پیامبر آورده است.
در ادامه روشن می‌شود که این سوگند برای تأکید بر چه حقیقتی آمده است.
خداوند پس از حروف آغازین سوره، به قرآن سوگند یاد می‌کند؛ کتابی که خود سرچشمهٔ شناخت حقیقت و راهنمای زندگی انسان است. این سوگند، اهمیت و منزلت قرآن را برجسته می‌سازد و مقدمه‌ای برای سخن مهم آیهٔ بعد است: تأیید رسالت پیامبر.
قرآن در اینجا با وصف «حکیم» معرفی شده است. این واژه هم بر برخورداری از حکمت دلالت می‌کند و هم می‌تواند معنای استواری و استحکام را در خود داشته باشد. قرآن کتابی است که معارف آن بر حقیقت استوار است و آموزه‌هایش انسان را به شناخت درست، رفتار شایسته و زندگی آگاهانه راهنمایی می‌کند. حکمت آن تنها در بیان دانستنی‌ها نیست، بلکه در پیوند میان شناخت، ایمان و عمل نیز آشکار می‌شود.
سوگند به قرآن، در این جایگاه، صرفاً بزرگداشت یک کتاب نیست. سخن خداوند با حقیقتی آغاز می‌شود که در اختیار مخاطبان قرار گرفته و می‌توانند در آن بیندیشند. کتابی که از هدایت، مسئولیت انسان و سرانجام زندگی سخن می‌گوید، خود گواهی بر جدی‌بودن دعوتی است که پیامبر آورده است.
در ادامه روشن می‌شود که این سوگند برای تأکید بر چه حقیقتی آمده است.