پاسخ سوگند آیهٔ پیشین اکنون آشکار می‌شود: خداوند مستقیماً پیامبر اسلام را مخاطب قرار می‌دهد و با تأکیدی نیرومند، رسالت او را تصدیق می‌کند.
در عبارت «إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ» دو نشانهٔ تأکید به کار رفته است: «إِنَّ» و حرف «لام» در «لَمِنَ». این شیوهٔ بیان، استواری خبر را برجسته می‌کند؛ به‌ویژه در برابر کسانی که پیامبری حضرت محمد(ص) را انکار می‌کردند.
این خطاب درعین‌حال مایهٔ دلگرمی پیامبر است. مخالفت مردم و انکار آنان، حقیقت مأموریتی را که بر عهدهٔ او گذاشته شده تغییر نمی‌دهد. رسالت او بر پذیرش و تأیید مردم تکیه ندارد؛ سرچشمهٔ آن ارادهٔ خداوند است.
تعبیر «از فرستادگان» نیز جایگاه پیامبر اسلام را در امتداد رسالت‌های پیشین قرار می‌دهد. او دعوت‌کننده به حقیقتی جدا از پیامبران گذشته نیست، بلکه ادامه‌دهندهٔ همان مسیر بنیادین هدایت الهی است.
بدین‌ترتیب، نخستین حقیقتی که سوره پس از سوگند به قرآن تثبیت می‌کند، الهی‌بودن رسالت پیامبر است؛ حقیقتی که پایهٔ مباحث بعدی دربارهٔ هدایت و واکنش مردم به دعوت او خواهد بود.
پاسخ سوگند آیهٔ پیشین اکنون آشکار می‌شود: خداوند مستقیماً پیامبر اسلام را مخاطب قرار می‌دهد و با تأکیدی نیرومند، رسالت او را تصدیق می‌کند.
در عبارت «إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ» دو نشانهٔ تأکید به کار رفته است: «إِنَّ» و حرف «لام» در «لَمِنَ». این شیوهٔ بیان، استواری خبر را برجسته می‌کند؛ به‌ویژه در برابر کسانی که پیامبری حضرت محمد(ص) را انکار می‌کردند.
این خطاب درعین‌حال مایهٔ دلگرمی پیامبر است. مخالفت مردم و انکار آنان، حقیقت مأموریتی را که بر عهدهٔ او گذاشته شده تغییر نمی‌دهد. رسالت او بر پذیرش و تأیید مردم تکیه ندارد؛ سرچشمهٔ آن ارادهٔ خداوند است.
تعبیر «از فرستادگان» نیز جایگاه پیامبر اسلام را در امتداد رسالت‌های پیشین قرار می‌دهد. او دعوت‌کننده به حقیقتی جدا از پیامبران گذشته نیست، بلکه ادامه‌دهندهٔ همان مسیر بنیادین هدایت الهی است.
بدین‌ترتیب، نخستین حقیقتی که سوره پس از سوگند به قرآن تثبیت می‌کند، الهی‌بودن رسالت پیامبر است؛ حقیقتی که پایهٔ مباحث بعدی دربارهٔ هدایت و واکنش مردم به دعوت او خواهد بود.