إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ
هنگامی که دو فرستاده به سوی آنان فرستادیم، اما آن دو را تکذیب کردند؛ پس با فرستاده‌ای سوم آن دو را تقویت کردیم و گفتند: «ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم.»
تکذیب دو فرستادهٔ نخست، پایان دعوت الهی نبود. با فرستادن شخص سوم، دعوت آنان تقویت شد و مردم فرصت دیگری برای شنیدن و پذیرفتن پیام حق یافتند. این برخورد نشان می‌دهد که مخالفت و انکار مردم، لزوماً به معنای پایان فرصت هدایت آنان نیست.
واژهٔ «فَعَزَّزْنَا» از ریشهٔ «عزّ» و به معنای نیرو و استحکام‌بخشیدن است. فرستادهٔ سوم برای پشتیبانی از دو فرستادهٔ نخست آمد تا آنان در انجام مأموریت خود پشتوانهٔ بیشتری داشته باشند. البته حقانیت پیام الهی به شمار فرستادگان وابسته نیست؛ حقیقت با افزایش تعداد گویندگانش حق نمی‌شود، اما همراهی و پشتیبانی آنان می‌تواند در پیشبرد دعوت مؤثر باشد.
تعبیر «فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ» نشان می‌دهد که هر سه فرستاده با سخنی مشترک بر مأموریت الهی خود تأکید کردند. کاربرد «إِنَّا» نیز به این سخن تأکید می‌بخشد؛ آنان با وجود تکذیب مردم، بر رسالت خویش استوار ماندند.
پایداری در رساندن پیام حق، حتی در برابر انکار و مخالفت، از نکته‌های برجستهٔ این آیه است. فرستادگان وظیفهٔ خود را با استقامت ادامه می‌دهند، اما پذیرش یا رد دعوت، به انتخاب خود مردم بستگی دارد.