أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ
آیا ندیده‌اند چه بسیار نسل‌های پیشین را نابود کردیم که دیگر به سوی اینان بازنمی‌گردند؟
أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ
آیا ندیده‌اند چه بسیار نسل‌های پیشین را نابود کردیم که دیگر به سوی اینان بازنمی‌گردند؟
اکنون قرآن نگاه مخاطبان را به سرگذشت نسل‌های پیش از آنان می‌برد. چه بسیار مردمانی که روزگاری صاحب قدرت و زندگی پرجنب‌وجوش بودند، اما از دنیا رفتند و دیگر نتوانستند نزد مردمان پس از خود بازگردند و زندگی گذشته را از سر بگیرند.
این یادآوری، دعوت به عبرت‌گرفتن از سرنوشت گذشتگان و بازنگری در زندگی خویش است. گاهی جلوه‌های ظاهریِ زندگی دیگران، آرزوهای پی‌درپی را در دل انسان می‌پروراند؛ هر خواسته‌ای که برآورده می‌شود، جای خود را به خواسته‌ای تازه می‌دهد، تا جایی که آدمی فراموش می‌کند فرصت زندگی پایان‌پذیر است.
در نامه‌ای منسوب به آیت‌الله سید علی قاضی آمده است: «سبب تمام غفلت‌ها، غفلت از مرگ است و تخیّل ماندن در دنیا. پس اگر می‌خواهید از جمیع ترس و هراس و وسواس ایمن باشید، دائماً در فکر مرگ و استعداد لقاءالله تعالی باشی؛ و این است جوهر گران‌بها و مفتاح سعادت دنیا و آخرت.»