سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۳۰

با پایان آن سرگذشت، سخن قرآن به ندایی تکان‌دهنده می‌رسد: «دریغا بر بندگان!» این تعبیر، سنگینیِ زیان انسان‌هایی را نشان می‌دهد که فرصت هدایت را از دست داده‌اند؛ نه آنکه پشیمانی و درماندگیِ انسانی به خدا نسبت داده شود.

مایهٔ حسرت فقط عذابی نیست که دامنگیر منکران شد؛ فرصتی است که خود از دست دادند. پیامبران برای روشن‌کردن حقیقت آمدند، اما چه بسیار کسانی که به جای شنیدن سخن آنان، پیام‌آوران را به تمسخر گرفتند. واژهٔ «بندگان» نیز یادآور می‌شود که این انسان‌ها با همهٔ سرکشی‌شان، از آفریدگار و دعوت خیرخواهانهٔ او بی‌نیاز نبودند.