سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۳۳

پس از یادآوری نابودی نسل‌های گذشته و حضور همگان در پیشگاه خدا، قرآن نگاه انسان را به زمینی بازمی‌گرداند که گاه خشک و بی‌گیاه است، اما دوباره جان می‌گیرد و دانه از آن سر برمی‌آورد. این منظره آن‌قدر تکرار شده است که ممکن است شگفتی‌اش از چشم ما پنهان بماند.

نشانه تنها وجود خاک نیست؛ دگرگونیِ زمینی است که مرده می‌نمود و به سرچشمهٔ رویش و روزی تبدیل می‌شود. خدا از همین زمین، دانه‌هایی برای خوراک انسان پدید می‌آورد و تدبیر زندگی او را به این رویش پیوند می‌زند. این صحنه هم روزی‌رسانی پروردگار را یادآور می‌شود و هم، در پیوند با آیات پیشین، اندیشهٔ زنده‌شدن دوباره را به ذهن نزدیک می‌کند.