قَالُوا رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ
گفتند: «پروردگار ما می‌داند که ما بی‌گمان به سوی شما فرستاده شده‌ایم.»
قَالُوا رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ
گفتند: «پروردگار ما می‌داند که ما بی‌گمان به سوی شما فرستاده شده‌ایم.»
فرستادگان در پاسخ به اتهام دروغگویی، بر علم خداوند گواهی می‌گیرند. آنان به جای آنکه وارد جدال دربارهٔ امکان دریافت وحی توسط انسان شوند، بر حقیقت مأموریت خود تأکید می‌کنند: پروردگاری که ما را فرستاده، از راستی سخنمان آگاه است و همین آگاهی برای ما کافی است.
تعبیر «رَبُّنَا يَعْلَمُ» در اینجا تأکیدی نزدیک به سوگند دارد. همچنین در جملهٔ «إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ»، هم «إِنَّ» و هم حرف «لام» بر قطعیت سخن می‌افزایند. این تأکیدهای پیاپی، استواری فرستادگان را در برابر اتهام مردم نشان می‌دهد.
نکتهٔ عمیق‌تر آن است که فرستادگان برای اثبات جایگاه خود نزد خدا، نیازی به تصدیق مردم ندارند. آنان نه در پی کسب اعتبار و منزلت از راه تأیید دیگران‌اند و نه منفعتی شخصی از ایمان‌آوردن مردم می‌جویند. آنچه برایشان اهمیت دارد، وفاداری به مأموریتی است که خداوند بر عهده‌شان گذاشته است.
این سخن به معنای بی‌اهمیت‌بودن ایمان مردم نیست؛ بلکه نشان می‌دهد که فرستادگان، پذیرش مردم را وسیله‌ای برای کسب سود و اعتبار شخصی خود قرار نداده‌اند.