فرستادگان با این سخن، حدود مسئولیت خود را روشن می‌کنند: وظیفهٔ آنان رساندن پیام الهی به مردم و آشکارساختن حقیقت است. قرار نیست با اصرار برای جلب تأیید دیگران، به دنبال اثبات جایگاه شخصی خود باشند؛ همان‌گونه که از تصدیق مردم نیز سودی برای خود نمی‌جویند.
تعبیر «الْبَلَاغُ الْمُبِينُ» به معنای رساندن آشکار و روشن پیام است؛ چنان‌که مخاطبان بتوانند حقیقت دعوت را دریابند و حجت بر آنان تمام شود. بنابراین، مسئولیت فرستادگان صرفاً گفتن چند سخن نیست، بلکه بیان روشن و درست پیامی است که برای رساندن آن مأمور شده‌اند.
پذیرش یا رد دعوت، مسئولیتی است که پس از روشن‌شدن حقیقت بر عهدهٔ خود مردم قرار می‌گیرد. فرستادگان مأمورند راه را نشان دهند، نه اینکه انسان‌ها را به پیمودن آن مجبور کنند. اگر مردم حقیقت را بپذیرند، سود آن به خودشان می‌رسد؛ و اگر روی بگردانند، فرستادگان با انجام درست مأموریت خویش، مسئولیتی در برابر انتخاب آنان ندارند.
فرستادگان با این سخن، حدود مسئولیت خود را روشن می‌کنند: وظیفهٔ آنان رساندن پیام الهی به مردم و آشکارساختن حقیقت است. قرار نیست با اصرار برای جلب تأیید دیگران، به دنبال اثبات جایگاه شخصی خود باشند؛ همان‌گونه که از تصدیق مردم نیز سودی برای خود نمی‌جویند.
تعبیر «الْبَلَاغُ الْمُبِينُ» به معنای رساندن آشکار و روشن پیام است؛ چنان‌که مخاطبان بتوانند حقیقت دعوت را دریابند و حجت بر آنان تمام شود. بنابراین، مسئولیت فرستادگان صرفاً گفتن چند سخن نیست، بلکه بیان روشن و درست پیامی است که برای رساندن آن مأمور شده‌اند.
پذیرش یا رد دعوت، مسئولیتی است که پس از روشن‌شدن حقیقت بر عهدهٔ خود مردم قرار می‌گیرد. فرستادگان مأمورند راه را نشان دهند، نه اینکه انسان‌ها را به پیمودن آن مجبور کنند. اگر مردم حقیقت را بپذیرند، سود آن به خودشان می‌رسد؛ و اگر روی بگردانند، فرستادگان با انجام درست مأموریت خویش، مسئولیتی در برابر انتخاب آنان ندارند.