اتَّبِعُوا مَن لَّا يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ
از کسانی پیروی کنید که از شما مزدی نمی‌خواهند و خود نیز هدایت‌یافته‌اند.
اتَّبِعُوا مَن لَّا يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ
از کسانی پیروی کنید که از شما مزدی نمی‌خواهند و خود نیز هدایت‌یافته‌اند.
مرد مؤمن برای دعوت مردم به پیروی از فرستادگان، دو دلیل روشن می‌آورد: آنان خود راه درست را یافته‌اند و برای هدایت دیگران هیچ مزد و منفعتی نمی‌طلبند.
این دو ویژگی در کنار یکدیگر اهمیت دارند. کسی که راه را نمی‌شناسد، نمی‌تواند راهنمای قابل اعتمادی باشد؛ و کسی که سخن حق را وسیلهٔ دستیابی به مال، قدرت یا منزلت شخصی قرار می‌دهد، ممکن است حقیقت را در خدمت منافع خود به کار گیرد. فرستادگان نه مردم را به بیراهه می‌خوانند و نه از دعوتشان سودی برای خود می‌جویند.
ازاین‌رو، دعوت مرد مؤمن به پیروی کورکورانه نیست؛ او توجه مردم را هم به حقانیت پیام و هم به پاکی نیت پیام‌آوران جلب می‌کند. ارزش دعوت آنان در این است که حقیقت را برای سعادت مردم می‌رسانند، بی‌آنکه چیزی در برابر آن بخواهند.