قرآن پس از معرفی رسالت پیامبر و راستیِ راه او، سرچشمهٔ این هدایت را یادآوری می‌کند: کتابی که از سوی خداوند نازل شده است؛ خدایی که در این آیه با دو صفت «عزیز» و «رحیم» شناسانده می‌شود.

«عزیز» بر قدرت و شکست‌ناپذیری خداوند دلالت دارد. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر او چیره شود یا ارادهٔ او را ناتوان سازد. در برابر، «رحیم» از رحمت و مهربانی او سخن می‌گوید؛ رحمتی که بندگان را به سوی خیر و کمال راهنمایی می‌کند.

این دو صفت در کنار هم، معنای فرستادن پیامبر و نزول قرآن را روشن‌تر می‌کنند: روی‌گردانی از بندگی خدا و انکار آیاتش، نه از عزت او می‌کاهد و نه قدرتش را ناتوان می‌سازد. خداوند از ایمان و پیروی مردم سودی نمی‌برد؛ از سر رحمت، راه هدایت را برای کسانی می‌گشاید که پیام قرآن را می‌پذیرند و در نهان نیز از او پروا دارند، تا به کمال و سعادت برسند. فرستادن قرآن، جلوه‌ای از همین عزت و رحمت است: دعوتی که برای پذیرندگان راه رستگاری می‌گشاید و با هشدار به منکران، حجت را بر آنان تمام می‌کند.

آیهٔ بعد، یکی از هدف‌های اصلی این نزول را بیان می‌کند.