وَآيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُمْ مُظْلِمُونَ
و شب برای آنان نشانه‌ای است؛ روشنایی روز را از آن بیرون می‌کشیم و ناگهان در تاریکی فرو می‌روند.
نتایج جستجو
در متنهای منتشرشده جستجو می‌شود.
در متنهای منتشرشده جستجو می‌شود.
وَآيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُمْ مُظْلِمُونَ
و شب برای آنان نشانه‌ای است؛ روشنایی روز را از آن بیرون می‌کشیم و ناگهان در تاریکی فرو می‌روند.
پس از نشانه‌های آفرینش در زمین، قرآن نگاه انسان را به آمدوشد شب و روز می‌برد. هر روز روشنایی بر جهان پیرامون ما گسترده می‌شود و با پایان روز، تاریکی دوباره آن را در بر می‌گیرد. این دگرگونیِ همیشگی نیز نشانه‌ای از تدبیر پروردگار است؛ هرچند تکرار آن ممکن است ما را از شگفتی‌اش غافل کند.
تعبیر «نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ»؛ روز را از شب بیرون می‌کشیم تصویری لطیف از کناررفتن روشنایی است؛ گویی روز در دل تاریکی راه یافته و اکنون با بیرون‌رفتن آن، شب دوباره همه‌جا را فرا می‌گیرد. انسان هر روز در میان روشنایی و تاریکی زندگی می‌کند، اما پدیدآورنده و فرمانروای این نظم نیست.