سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۳۸

خورشید نیز با حرکت و نظامی که برای آن مقرر شده، یکی از نشانه‌های قدرت خداست. تعبیر «لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا» از قرارگاه یا سرآمدی مقرر برای آن سخن می‌گوید. دربارهٔ اینکه مقصود، جایگاه یا زمانِ پایان این حرکت است، برداشت‌های تفسیری گوناگونی وجود دارد؛ اما در هر صورت، خورشید مستقل از تدبیر آفریدگار نیست و این نظام نیز بی‌حساب و بی‌سرانجام نیست.

دانش اخترشناسی امروز نشان می‌دهد که خورشید نیز همراه منظومهٔ شمسی در کهکشان راه شیری حرکت می‌کند و مانند دیگر ستارگان، عمر نامحدودی ندارد. این یافته‌ها می‌توانند سخن آیه از حرکت خورشید و یکی از احتمال‌های معنای «مستقر»، یعنی سرآمدِ مقرر، را برای ما ملموس‌تر کنند. بااین‌حال، آیه مسیر کهکشانیِ مشخص یا زمان پایان عمر خورشید را تعیین نکرده است؛ پس این سازگاریِ تأمل‌برانگیز را نباید به‌تنهایی اثبات یک پیشگویی علمی دانست.

آیه با دو نام «الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ» پایان می‌یابد: خدایی که هیچ قدرتی بر اراده‌اش چیره نمی‌شود و دانایی او همهٔ جوانب تدبیرش را در بر می‌گیرد. این نظم عظیم، هم جلوهٔ قدرت اوست و هم حکمت و دانایی‌اش؛ نظمی که زندگی بر زمین در پرتو آن امکان یافته است.