سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۳۹

ماه نیز در نظر ما هر شب چهره‌ای تازه دارد: از هلالی باریک آغاز می‌کند، به‌تدریج روشن‌تر می‌شود، به بدر می‌رسد و سپس از روشناییِ نمایانش کاسته می‌شود تا بار دیگر هلالی باریک دیده شود. این دگرگونیِ منظم، همان چیزی است که آیه از آن با تعبیر «مَنَازِلَ»؛ منزلگاه‌های ماه یاد می‌کند.

تشبیه هلال به «الْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ» تصویری دقیق و آشناست: ساقهٔ کهنهٔ خوشهٔ خرما که خشک و خمیده می‌شود و قوسی باریک دارد. ماه در حقیقت هر شب شکل تازه‌ای پیدا نمی‌کند؛ آنچه تغییر می‌کند، مقدار بخش روشنِ آن است که از زمین می‌بینیم. این گردشِ دیدنی، نشانه‌ای از نظم آفرینش است و شناخت گذر ماه‌ها و زمان را نیز برای انسان ممکن می‌سازد.