سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۴۲

نعمت جابه‌جایی انسان تنها به کشتی محدود نیست. خداوند وسایل و امکانات دیگری نیز برای حمل انسان و بارهای او فراهم کرده است. تعبیر «مِنْ مِثْلِهِ»؛ همانند آن، از چیزهایی سخن می‌گوید که در کارکردِ حمل و جابه‌جایی به کشتی شباهت دارند. در تفسیر این عبارت، هم به کشتی‌های دیگر و هم به چارپایانی اشاره شده است که انسان بر آنها سوار می‌شود یا بار خود را با آنها حمل می‌کند.

چارپایان، به‌ویژه شتر، در زندگی مردمان گذشته وسیله‌ای مهم برای عبور از راه‌های طولانی و دشوار بودند؛ همان‌گونه که کشتی عبور از دریا را ممکن می‌ساخت. این شباهت نشان می‌دهد که نعمت الهی را می‌توان هم در موجوداتی دید که برای حمل‌ونقل آفریده شده‌اند و هم در امکانات طبیعی‌ای که انسان با بهره‌گیری از آنها وسیلهٔ سفر می‌سازد.

وسایل حمل‌ونقل امروز نیز می‌توانند نمونه‌های تازه‌ای برای تأمل در همین نعمت باشند؛ اما نباید از این تطبیق نتیجه گرفت که آیه به‌طور مشخص از اختراع وسیله‌ای معین در آینده خبر داده است. مقصود اصلی، توجه به تدبیری است که امکان حرکت، سفر و بهره‌گیری از امکانات جهان را برای انسان فراهم می‌آورد. این نگاه، نقش دانش، کوشش و ابتکار انسان را نفی نمی‌کند، بلکه یادآور می‌شود که همهٔ این توانایی‌ها در جهانی به کار گرفته می‌شوند که بنیان و امکانات آن آفریدهٔ خداست.