سورهٔ يس / تفسیر آیهٔ ۴۱

پس از بیان نشانه‌های خداوند در زمین، شب و روز و حرکت خورشید و ماه، قرآن توجه انسان را به دریا می‌برد. کشتیِ پُر از انسان و کالا، با وجود سنگینی بار خود، بر سطح آب حرکت می‌کند و مسافران را از جایی به جای دیگر می‌رساند. این امکان نیز نشانه‌ای از تدبیر پروردگار است؛ همان خدایی که نظام حرکت اجرام آسمانی را برقرار کرده، در جهان طبیعت نیز شرایطی فراهم آورده است که انسان بتواند از پهنهٔ دریا عبور کند.

در تعبیر «حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ»؛ فرزندانشان را حمل کردیم، توجه ویژه‌ای به نسل و فرزندان انسان شده است. این بیان می‌تواند احساس محبت و دلسوزی نسبت به کسانی را برانگیزد که انسان نگران سلامت و سرنوشت آنان است. کشتی تنها وسیله‌ای برای جابه‌جایی بار نیست، بلکه جان انسان‌ها و فرزندانشان را نیز در خود جای می‌دهد؛ جان‌هایی که حفظشان در میان خطرهای دریا، یادآور نیاز همیشگی انسان به رحمت و تدبیر خداوند است.

انسان کشتی را می‌سازد و راه هدایت آن را می‌آموزد، ولی آب، ویژگی‌های طبیعی آن و قوانین حاکم بر شناوری را خود نیافریده است. توانایی انسان در بهره‌گیری از طبیعت نیز در دل نظام آفرینش الهی قرار دارد.