وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
و میگویند: «اگر راست میگویید، این وعده چه زمانی تحقق مییابد؟»
وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
و میگویند: «اگر راست میگویید، این وعده چه زمانی تحقق مییابد؟»
پس از بیان نشانههای خداوند و واکنش منکران در برابر دعوت به پرهیزکاری و انفاق، قرآن به یکی دیگر از جلوههای انکار آنان میپردازد: آنان با لحنی تمسخرآمیز میپرسند: «اگر راست میگویید، این وعده چه زمانی تحقق مییابد؟»
منظور از این وعده، فرارسیدن قیامت و رستاخیزی است که پیامبران دربارهٔ آن هشدار دادهاند؛ روزی که زندگی دنیا پایان مییابد و انسانها برای حسابرسی برانگیخته میشوند. اما پرسش این گروه از روی حقیقتجویی نیست. آنان اساساً معاد را انکار میکنند و با درخواست تعیین زمان وقوع آن، میخواهند وعدهٔ پیامبران را به تمسخر بگیرند و در درستی سخنانشان تردید ایجاد کنند.
آنان گمان میکنند چون قیامت تاکنون رخ نداده است، میتوانند وقوع آن را انکار کنند. اما آیات بعد نشان میدهد که پاسخ قرآن، تعیین تاریخ قیامت نیست؛ بلکه یادآوری حقیقتی است که از آن غافلاند: وقتی آن روز فرا رسد، دیگر فرصتی برای آمادهشدن و جبران گذشته باقی نخواهد ماند.