إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ
تنها یک بانگ بود؛ پس ناگهان همگی نزد ما حاضر شدند.
إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ
تنها یک بانگ بود؛ پس ناگهان همگی نزد ما حاضر شدند.
قرآن بار دیگر از یک بانگ سخن می‌گوید؛ اما این بار سخن از گردآمدن انسان‌ها پس از برانگیخته‌شدن است. در مَا يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَآنان جز در انتظار یک بانگ ناگهانی نیستند که در حالی که با یکدیگر بحث و جدل می‌کنند، فرا می‌رسد و آنان را فرو می‌گیرد.، یک بانگ با پایان زندگیِ کسانی که در آستانهٔ قیامت حضور دارند پیوند داشت و اکنون، در پی نفخهٔ رستاخیز، همگان برای حسابرسی حاضر می‌شوند.
تکرار تعبیر «یک بانگ»، بر آسانی و سرعت تحقق این رویداد در برابر قدرت خداوند تأکید دارد. گردآوردن همهٔ انسان‌هایی که در دوره‌های گوناگون زندگی کرده‌اند، با همهٔ فراوانی و پراکندگی آنان، برای پروردگار دشوار نیست. هیچ‌کس از این گردهمایی بیرون نمی‌ماند و حضور در آن به انتخاب انسان‌ها وابسته نیست.
تعبیر «لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ»؛ نزد ما حاضر شده‌اند، نشان می‌دهد که همگان در پیشگاه داوری الهی قرار می‌گیرند. قیامت روز حضور نزد خداوند برای داوری نهایی، رسیدگی به اعمال و احقاق حقوقی است که مردم در حق یکدیگر پایمال کرده‌اند. در آنجا تفاوت‌های ظاهریِ قدرت، ثروت و جایگاه اجتماعی نمی‌تواند کسی را از پاسخ‌گویی بی‌نیاز کند. همه در برابر پروردگار خویش حاضرند و باید با حقیقت کردار خود روبه‌رو شوند.