إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ
مگر آنکه رحمتی از سوی ما شامل حالشان شود و تا زمانی معین از زندگی بهره‌مندشان کنیم.
إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ
مگر آنکه رحمتی از سوی ما شامل حالشان شود و تا زمانی معین از زندگی بهره‌مندشان کنیم.
این آیه در ادامهٔ هشدار پیشین، از رحمت الهی سخن می‌گوید. اگر انسان در میان خطرهای دریا از غرق‌شدن نجات می‌یابد، این نجات نیز بیرون از تدبیر خداوند نیست. همان قدرتی که امکان حرکت کشتی را فراهم کرده، می‌تواند وسایل نجات انسان را نیز فراهم آورد. بنابراین، یادآوری قدرت خدا برای غرق‌کردن انسان‌ها، با بیان رحمت او تکمیل می‌شود.
اما نجات از یک خطر، به معنای رهایی همیشگی از مرگ نیست. در همان حادثهٔ تایتانیک، حدود هفتصد نفر توانستند با قایق‌های نجات جان سالم به در ببرند و کشتی کارپاتیا به یاری‌شان رسید. آنان فرصت ادامهٔ زندگی یافتند، اما این نجات به معنای رهایی همیشگی از مرگ نبود. تعبیر «وَمَتَاعًا إِلَىٰ حِينٍ»؛ بهره‌مندی تا زمانی معین، یادآور می‌شود که زندگی انسان حد و سرآمدی دارد. نجات از یک خطر، فرصتی برای ادامهٔ زندگی است، نه وعدهٔ زندگی بی‌پایان.
این حقیقت، هم مایهٔ امید است و هم دعوتی به بیداری. انسان در برابر خطر از رحمت پروردگار نومید نمی‌شود و در هنگام آسایش نیز زندگی را فرصتی همیشگی نمی‌پندارد. هر روزی که به عمر او افزوده می‌شود، نعمتی تازه و فرصتی برای شکرگزاری، درست‌زیستن و بازنگری در مسیر خویش است.