پس از توصیف نعمت‌های بهشتی، قرآن از موهبتی سخن می‌گوید که جایگاهی ویژه در میان همهٔ این نعمت‌ها دارد: سلامی از سوی خود پروردگار مهربان. آیات پیشین از شادی، آرامش، همراهی با همسران و برآورده‌شدن خواسته‌ها سخن گفتند؛ اما اکنون سرچشمهٔ همهٔ این نعمت‌ها، با سلام و مهر خود، بهشتیان را گرامی می‌دارد.
واژهٔ «سَلَام» با مفهوم سلامت، آرامش و رهایی از آسیب پیوند دارد. سلام در زندگی انسان‌ها، افزون بر درود و احترام، نشانهٔ خیرخواهی و آرزوی امنیت و آسایش برای دیگری است. اما وقتی این سلام از سوی خداوند باشد، معنایی ژرف‌تر می‌یابد؛ زیرا او همان پروردگاری است که امنیت و آرامش حقیقی به دست اوست.
تعبیر «قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ»؛ سخنی از سوی پروردگاری مهربان، نشان می‌دهد که این سلام به خود خداوند نسبت داده شده است. قرآن در آیات دیگر از سلام فرشتگان به بهشتیان نیز سخن می‌گوید جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ ۖ وَالْمَلَائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بَابٍبه باغ‌های جاودان وارد می‌شوند؛ همچنین هر یک از پدران، همسران و فرزندانشان که شایسته باشند. فرشتگان نیز از هر دری نزد آنان وارد می‌شوند.سَلَامٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ ۚ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ«سلام بر شما، به پاداش شکیبایی‌تان! چه نیکوست فرجام آن سرا!»، اما ظاهر این آیه از سلامی خبر می‌دهد که از سوی پروردگار است. البته آیه چگونگی این خطاب الهی را شرح نمی‌دهد و نباید برای آن، بدون دلیل، کیفیتی همانند سخن‌گفتن انسان‌ها تصور کرد.
نام «رَبٍّ رَحِيمٍ»؛ پروردگاری مهربان، نیز در پایان آیه بسیار پرمعناست. خداوند تنها فرمانروایی نیست که به بندگانش پاداش می‌دهد؛ او پروردگاری است که آنان را پرورش داده، به راه هدایت دعوت کرده و اکنون با رحمت خود گرامی‌شان می‌دارد. بدین‌ترتیب، نعمت‌های بهشتی تنها نشانهٔ قدرت خداوند نیستند، بلکه جلوه‌ای از مهر و رحمت او نیز هستند.
در این تصویر، بهشتیان نه‌فقط از نعمت‌های فراوان برخوردارند، بلکه مورد سلام و تکریم پروردگار خویش قرار می‌گیرند. این موهبت، بعدی فراتر از لذت‌های مادی دارد: آرامشی برخاسته از رحمت الهی و گرامی‌داشته‌شدن در پیشگاه خداوند.
به این ترتیب، توصیف زندگی بهشتیان که با شادی و آسایش آغاز شده بود، با سلام پروردگار مهربان به اوج می‌رسد. در آیهٔ بعد، قرآن صحنه را تغییر می‌دهد و گناهکاران را فرا می‌خواند تا از بهشتیان جدا شوند. این تقابل، تفاوت سرانجام انسان‌ها را در روزی که عدالت الهی برقرار می‌شود، آشکارتر می‌سازد.
پس از توصیف نعمت‌های بهشتی، قرآن از موهبتی سخن می‌گوید که جایگاهی ویژه در میان همهٔ این نعمت‌ها دارد: سلامی از سوی خود پروردگار مهربان. آیات پیشین از شادی، آرامش، همراهی با همسران و برآورده‌شدن خواسته‌ها سخن گفتند؛ اما اکنون سرچشمهٔ همهٔ این نعمت‌ها، با سلام و مهر خود، بهشتیان را گرامی می‌دارد.
واژهٔ «سَلَام» با مفهوم سلامت، آرامش و رهایی از آسیب پیوند دارد. سلام در زندگی انسان‌ها، افزون بر درود و احترام، نشانهٔ خیرخواهی و آرزوی امنیت و آسایش برای دیگری است. اما وقتی این سلام از سوی خداوند باشد، معنایی ژرف‌تر می‌یابد؛ زیرا او همان پروردگاری است که امنیت و آرامش حقیقی به دست اوست.
تعبیر «قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ»؛ سخنی از سوی پروردگاری مهربان، نشان می‌دهد که این سلام به خود خداوند نسبت داده شده است. قرآن در آیات دیگر از سلام فرشتگان به بهشتیان نیز سخن می‌گوید جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ ۖ وَالْمَلَائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بَابٍبه باغ‌های جاودان وارد می‌شوند؛ همچنین هر یک از پدران، همسران و فرزندانشان که شایسته باشند. فرشتگان نیز از هر دری نزد آنان وارد می‌شوند.سَلَامٌ عَلَيْكُمْ بِمَا صَبَرْتُمْ ۚ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ«سلام بر شما، به پاداش شکیبایی‌تان! چه نیکوست فرجام آن سرا!»، اما ظاهر این آیه از سلامی خبر می‌دهد که از سوی پروردگار است. البته آیه چگونگی این خطاب الهی را شرح نمی‌دهد و نباید برای آن، بدون دلیل، کیفیتی همانند سخن‌گفتن انسان‌ها تصور کرد.
نام «رَبٍّ رَحِيمٍ»؛ پروردگاری مهربان، نیز در پایان آیه بسیار پرمعناست. خداوند تنها فرمانروایی نیست که به بندگانش پاداش می‌دهد؛ او پروردگاری است که آنان را پرورش داده، به راه هدایت دعوت کرده و اکنون با رحمت خود گرامی‌شان می‌دارد. بدین‌ترتیب، نعمت‌های بهشتی تنها نشانهٔ قدرت خداوند نیستند، بلکه جلوه‌ای از مهر و رحمت او نیز هستند.
در این تصویر، بهشتیان نه‌فقط از نعمت‌های فراوان برخوردارند، بلکه مورد سلام و تکریم پروردگار خویش قرار می‌گیرند. این موهبت، بعدی فراتر از لذت‌های مادی دارد: آرامشی برخاسته از رحمت الهی و گرامی‌داشته‌شدن در پیشگاه خداوند.
به این ترتیب، توصیف زندگی بهشتیان که با شادی و آسایش آغاز شده بود، با سلام پروردگار مهربان به اوج می‌رسد. در آیهٔ بعد، قرآن صحنه را تغییر می‌دهد و گناهکاران را فرا می‌خواند تا از بهشتیان جدا شوند. این تقابل، تفاوت سرانجام انسان‌ها را در روزی که عدالت الهی برقرار می‌شود، آشکارتر می‌سازد.